Hoe dan? Integreren, verduurzamen, sociaal ondernemen

Photo by Laupo Beta from FreeImages.com Mijn dochter van anderhalf is dol op onze Turkse buurvrouw. Elke keer dat ze ontsnapt rent ze naar de buren en klopt op het raam, in het volste vertrouwen dat de deur zal opengaan en de buurvrouw haar een Turkse lekkernij zal toestoppen. Onze buurvrouw houdt er namelijk van haar bakkunsten met ons te delen. En wij houden daar ook van. Wanneer er een Islamitisch feest is, wordt er dan ook regelmatig een bord met lekkers over de schutting gegeven. Aanstaande zondag is het offerfeest. Eid Mubarak! Helaas zijn we niet thuis, maar ik vier deze feesten graag een beetje met mijn buren mee. Jammie! Afgelopen mei vielen er een aantal feesten uit verschillende tradities dicht bij elkaar: Pasen, Pascha, Ramadan en 5 mei. Her en der door het land werden gecombineerde feesten gehouden: Vrijheidsiftars bijvoorbeeld, o.a. georganiseerd door de organisatie Vrijheidstour. Ik word enthousiast van dit soort initiatieven. Maar ik hoorde ook kritiek ...

Photo by margarit ralev from FreeImages Hoe groot zijn jouw dromen en toekomstverwachtingen? Hoe groot mogen de dromen zijn van migrant-vrouwen? Twee jaar geleden moest ik noodgedwongen een langgekoesterde droom opgeven. Ik moest mezelf en mijn toekomst opnieuw uitvinden. Ik had het geluk een goed vangnet te hebben in de vorm van een stabiele relatie, een stevig netwerk van vrienden en familie en daarnaast heel basaal een stabiele financiële situatie en een goede opleiding. Maar makkelijk was het niet om op je 35 e naar je leven te kijken en een antwoord te vinden op de vraag:   “Wat nu?” Mijn migrant-vriendinnen moeten zichzelf ook opnieuw uitvinden, maar zonder sterk lokaal netwerk, kennis van het Nederlandse systeem, noch een stabiele financiele situatie of voor bedrijven makkelijk te waarderen opleiding. Ik zie velen van hen hun dromen bijstellen tot ver onder hun kunnen: Een Iraanse vriendin die droomde van juriste worden, durft niet verder te denken dan kr...

Photo by margarit ralev from FreeImages How big are your dreams and expectations for the future? How big should the dreams of migrant-women be? Life can hit nasty blows. Two years ago I had to give up a long held dream. I had to reinvent myself and my future. I was lucky to have a safety-net in the form of a stable relationship, a strong network of friends and family, and very basic, a stable financial situation and a good education. But it wasn’t easy to be 35 and face the question: “What should I do now?” My migrant-friends also have to reinvent themselves, but often without a strong local network, knowledge of the Dutch system, nor a stable financial situation or diplomas that Dutch companies know how to value. I see many migrant friends tune down their dreams far below their potential. Like my Iranian friend who dreamed of becoming a lawyer, but now doesn’t dare to think beyond becoming a maternity nurse. (Nothing wrong with maternity nurses, not a great match fo...

How do you raise your children in a multi-cultural society? 1) together! Please leave your comments on your experiences and thoughts and challenges in the comment-section. Lets learn from each other. Below my thoughts: Our generation of parents are pretty consciously trying to answer that question. Yesterday I and a friend wondered: how did our grandmothers manage to raise so many children? I suspect they thought about it a whole lot less. And apparently in many cultures this is still the practice. ( L. Eldering, Cultuur en opvoeding ). But also my non-cheese-head friends have hopes and dreams for their children. Meeting parents from different cultures In our neighbourhood there are various opportunities for parents from different cultures to meet each other. Henry attends the “vaderschapsdebatten” where he discusses issues surrounding upbringing. I attend (irregularly) a women's meetup, toddler-playgroup (which I used to organise), and other events. My expat fri...

Hoe voed je je kinderen op in een multiculturele samenleving? Onze generatie ouders zijn behoorlijk bewust bezig met deze vraag. Gisteren verzuchtte ik samen met een vriendin: hoe deden onze oma's dat: zoveel kinderen opvoeden? Ik vermoed een stuk minder bewust in ieder geval. In veel andere culturen schijnt er ook veel minder bewust gewerkt te worden aan de opvoeding. (Zie het boek 'cultuur en opvoeding' ) Maar ook mijn niet-kaaskop vriendinnen willen graag dat hun kinderen leuke volwassenen worden met een mooie toekomst.  Ontmoet ouders uit andere culturen In onze wijk zijn verschillende gelegenheden om als ouders uit verschillende culturen van elkaar te leren. Henry gaat naar de "vaderschapsdebatten", waar hij met vaders uit de wijk praat over opvoeding. Ik ga (onregelmatig) naar een vrouweninloopochtend en naar een ouder-kind speelochtend, (vroeger organiseerde ik die zelfs). Mijn expat-vriendinnen vertellen mij dat je eerste kind krijgen en opvoeden z...

Wennen aan het Nederlandse weer Een Amerikaanse kennis vertrouwde me ooit toe: “Ik besefte dat ik in de problemen zat door te verhuizen naar Nederland, toen ik kennismaakte met het concept ‘zomerjas’. Zomer en jas horen niet samen te gaan.” Eigenlijk is Nederland een koud, nat moeras. We hebben dat moeras vakkundig drooggepompt (Wel erg enthousiast, wat weer zorgt voor problemen als bodemdaling, CO2-uitstoot en rotte funderingen, maar dat is stof voor een ander blog). Klimaatverandering geeft ons wel steeds extremer weer, met bijvoorbeeld een heuse ‘Indian Summer’.   Maar een echt Indiaas of Syrisch klimaat zullen we voorlopig wel niet krijgen. Het weer en ons sociale leven Ik vermoed dat het weer een belangrijke invloed op ons sociale leven heeft.  In zonnige landen speelt een groot deel van het sociale leven op straat af. Een praatje maken op straat is een normale manier om mensen te leren kennen. Als je hier naar buiten gaat, kom je vaak niemand tegen. Ons...

Ik heb een galajurk nodig. Een met behoorlijk wat bling-bling. Daarbij een bijpassende bolero, en een paar uitbundige sieraden van goud en diamant. Daarnaast moet ik echt bijpassende naaldhakken kopen en leren daarop te dansen. Ook zal ik een afspraak moeten maken bij de visagist en de kapper. Nee, ik ga niet naar een gala van de Quote500 of meedoen met Miss Nederland. Ik ben uitgenodigd voor de housewarming van een Afghaanse vriendin. Vorig jaar op het verjaardagsfeestje van haar zoon was ik zwaar underdressed, dit jaar moet ik maar het zekere voor het onzeker nemen. Op kleine huiselijke feestjes blijkt steevast de kamer gevuld te zijn met vrouwen in gala, er staat voor een jaar eten op de tafels en de muziek roept ons luid op te dansen. Daar steekt een Nederlandse verjaardag wat schril bij af.   zandkastelen bouwen is ook lastig in gala... Ik kleed me, in de woorden van een Iraanse vriendin, erg simpel. Zelfs voor Nederlandse begrippen: op normale dagen vergeet i...

Heb je behoefte aan een hartverwarmend schouwspel in deze donkere dagen voor kerst? Tip: stel je niet-westerse vrienden voor aan je ouders! Geloof me: Mijn westerse vrienden zijn beleefd en vriendelijk tegen mijn ouders, maar dat valt werkelijk in het niets bij het respect dat mijn niet-westerse vrienden mijn ouders betonen. Een goede Afghaanse vriend studeert in de buurt van mijn ouders in een aanverwant vakgebied van mijn vader. Dus wij moedigden hem aan eens kennis te gaan maken met mijn vader. Vol enthousiasme kwam hij terug: mijn ouders waren zulke goede mensen! Mijn vader had zulke goede adviezen! Mijn moeder was zo gastvrij! Een tijdje later zagen ze elkaar weer bij ons thuis. Mustafa's oosterse opvoeding kwam helemaal tevoorschijn toen hij mijn ouders begroette, en ik kon alleen maar glimmen van trots. Ook onze Syrische vrienden hebben mijn ouders in hun hart gesloten. Het geeft mij elke keer weer goede zin als ze vol belangstelling vragen hoe het met mijn ouders ga...

Ze dropte onverwachts in een compleet nieuwe omgeving. Om haar heen was iedereen druk bezig zijn eigen plekje te veroveren. Geboeid keek ze toe: "Nee, dit is niet de perfecte match." "We zoeken eigenlijk iemand die wat meer zo is". Langzaam dwaalde ze door haar nieuwe omgeving, ze maakte af en toe een praatje en iedereen was vriendelijk voor haar. "Wat ben je bijzonder! Echt uniek, ja. Interessant!" Na een tijdje wilde ze wat voor haar omgeving gaan betekenen, je kon tenslotte niet altijd de toerist blijven uithangen. Ze sprak een kennis aan: "weet jij misschien een goede plek voor mij?" "Hmm, probeer het is daar in die hoek, daar zijn ze altijd op zoek naar types zoals jij." Vol goede moed liep ze naar de hoek die haar kennis had aangewezen. "Goedendag, ik ben Mo, ik wil graag wat nuttigs doen hier, en mijn kennis zei dat jullie altijd op zoek zijn naar types zoals ik." Een lange man nam haar van top tot teen op. ...

De nationale sinterklaasintocht is dit jaar op nog geen 20 minuten fietsen, met fietskar en kinderen, van mijn huis vandaan:  aan de Zaanse schans. Toen het bekend werd gemaakt werd ik overspoeld door enthousiaste whatsappjes van vrienden en familie. Ik zelf was minder blij, want Sinterklaas is inmiddels verworden tot een moreel dilemma van ongekende proporties en een veiligheidsissue. En dit allemaal vanwege de vormgeving van het hulpje van de sint: zwarte Piet. Ik was als kind groot fan van zwarte Piet. Hij was kinderlijker dan de sint en dus benaderbaarder. Mijn brieven gingen naar Piet, zijn kleren vond ik mooi, ik was ervan overtuigd dat Piet zwart was vanwege de schoorsteen en dacht niet na over zijn negroïde uiterlijk en grote oorbellen. Ik groeide dan ook op in een vrijwel blanke omgeving. Er zaten 2 negroïde kindjes in mijn basisschoolklas en 1 in mijn middelbare schoolklas. Over de slavenhandel had ik op 4 jarige leeftijd nog nooit gehoord. Er is geen reden waarom...

Integratie = Nederlander worden? Op 4 oktober publiceerde  de Telegraaf  een interview met Dominic Boot over zijn frustraties met integratie. Hij schreef: “We willen toch toe naar e één land en één cultuur, waar we gezamenlijk voor mijn part het Wilhelmus zingen, waar we weten wie onze zeehelden zijn en waar we de Nederlandse geschiedenis leren – in plaats van die te veroordelen, wat tegenwoordig zo vaak gebeurt? Draag als buurthuis uit: jullie moeten uiteindelijk Nederlander worden.” Zonder af te willen doen aan de pijnlijke situatie van meneer Boot (afgewezen worden als taalvrijwilliger vanwege zijn geslacht) vind ik zijn doel van integratie onwenselijk en onhaalbaar. Onwenselijk, omdat elke cultuur, ook de Nederlandse, haar eigen mooie en minder mooie kanten heeft en haar eigen blinde vlekken. Juist in de interculturele ontmoeting leren we onze eigen cultuur kennen en kunnen we groeien als mens en maatschappij. Dat is toch juist ook de leu...