Hoe dan? Integreren, verduurzamen, sociaal ondernemen

Tien jaar geleden trouwde een van mijn beste vriendinnen met een Zuid-Amerikaan. Wij waren nog yup en zagen een mooie smoes voor een prachtige reis naar Zuid-Amerika. Dus we pakten onze koffers en vlogen naar Zuid-Amerika voor de bruiloft. We hadden een uitnodiging gekregen voor de bruiloft waarop stond dat het zou beginnen om half vier. Om half vier kwamen we aan op de feestlocatie en… er was niemand. De bruidegom stond nog onder de douche, de feestlocatie werd nog opgetuigd. Twee uur later begon de ceremonie pas, en iedereen leek het te weten. Alleen wij rare Nederlanders zaten daar 2 uur duimen te draaien. Nederlanders maken een afspraak: je bent er en je bent op tijd. Door op tijd te komen laat je zien dat je de persoon met wie je een afspraak hebt waardevol vindt, want je dwingt hem niet zijn tijd te verdoen. Regen, file, onverwachts bezoek dat voor je deur staat: het is in Nederland allemaal geen geldig excuus voor te laat komen. Voor belangrijke zakelijke af...

Mijn ervaring is dat ik het meest last heb van culturele botsingen in kleine dingen. Wat voor lunch je gebruikt, wat je hygiënisch vindt, en hoe je omgaat met vragen en antwoorden. De komende afleveringen van deze blog gaan daarom over dit soort kleine communicatie-dingen. Nederlanders staan bekend om hun directheid. Eerlijkheid hebben we tot een kunst verheven.  In de meesten culturen wordt dat ervaren als bot en onbeleefd, Nederlanders vinden dat eerlijk en recht door zee. Toen ik net studeerde, belde ik op een gegeven moment aan het eind van de middag mijn huisgenoten op of ik mee kon eten. "Nee." was het bondige antwoord. Tja, duidelijk was het wel.  Dus vraag nooit een Nederlander wat hij/zij vindt van je nieuwe outfit/haar/gadget, tenzij je het echt wil weten.  Ook ik ben geïnfecteerd met dit eerlijkheidsvirus. Als ik probeer om geen, indirect antwoord te geven, of de waarheid verzwakt weer te geven, word ik vreselijk nerveus. Lastig, want i...

Voor Nederlandse begrippen zijn wij best een hechte familie. De familie-app aan beide kanten wordt intensief gebruikt en we bellen en zien elkaar regelmatig. Maar onze niet-Nederlandse vrienden zijn geshockeerd over onze verwaarlozing van onze ouders. Toen mijn schoonvader vorig jaar ziek werd, stelde een goede Syrische vriend van mijn man voor om samen mijn schoonvader te gaan halen, zodat hij een tijdje bij ons thuis kon wonen en door ons verzorgd kon worden.  Nu moet mijn schoonvader er volgens mij niet aan denken om een aantal weken in ons relatief kleine huisje te moeten wonen en door mij verzorgd te worden, dus wij dachten dat dit een wat minder goed idee was van onze vriend. Gelukkig woont mijn schoonzus bij mijn schoonouders in de buurt en konden we dus in alle oprechtheid vertellen dat zij nu extra vaak naar mijn schoonouders ging. Een klein voorbeeldje dat illustreert hoe veel steviger de familiebanden in veel andere culturen nog zijn in vergelijking me...

Ik heb altijd geleerd dat het onbeleefd is om jezelf bij iemand uit te nodigen.   En al helemaal niet voor het eten. En dus nodigde ik in eerste instantie altijd mijn niet-westerse vrienden eerst bij ons uit, en stelde niet voor dat wij zouden komen eten: Nee, ik wilde niet zo onbeschoft doen. Totdat mijn vader me vertelde dat hij had gelezen dat in sommige culturen mensen het liefst hadden dat je op bezoek kwam in plaats van uitgenodigd te worden. Moeilijk te geloven? Dat vond ik ook. Tot ik in contact kwam met een Turks stel. Ik weet niet hoe vaak ik hen heb uitgenodigd om bij mij thuis te komen eten. De boot werd volledig afgehouden. Na de zoveelste ‘inshallah’ dacht ik aan de woorden van mijn vader en besloot het over een andere boeg te gooien: “Als het lastig is voor jullie om bij ons te komen, kunnen we ook wel bij jullie komen eten?” “O, dat is goed, donderdag?” Hmm, over cultuurclash gesproken. De activiteiten die we opzetten voor ‘nieuwkomers’ om...

Gewetensvraag: Hoe anders mogen mensen zijn en toch nog bij jou horen? Vorige week vloog er weer zo’n facebookbericht over mijn startpagina: ‘allochtoon x eist dat wij ons aanpassen. Deel dit bericht als je ook vindt dat hij/zij zijn grote bek moet dicht houden’. In gedachten hoor ik een oud vrouwtje met overal fronsrimpels dit krassend voorlezen, onderwijl citroenen etend. Ik kan me namelijk niet voorstellen dat de schrijvers van zulke zure berichten mooi oud worden. Ik geloof er niet zo in dat een van de partijen zich maar helemaal moet aanpassen aan de ander. In een inclusieve samenleving zal iedereen zich enigszins moeten aanpassen, maar in de kern zullen we moeten leren accepteren dat de ander anders is.  Helaas zijn we in Nederland nog niet heel erg goed in het vieren van diversiteit: we zijn nog steeds best wel gewend aan onszelf opsluiten in ons eigen kringetje, zoals tijdens de Verzuiling. Zoveel Nederlanders hoor ik zeggen: “Met zo en zo een persoon...